به کرم سبز بیاندیش. بیشتر زندگی اش را روی زمین می گذراند. به پرندگان حسد می ورزد و از سرنوشت و شکل کالبدش غمگین می شود. می اندیشد:" من منفور ترین موجوداتم ...زشت...کریه...و محکوم به خزیدن بروی زمین ..." اما یک روز مادر طبیعت از کرم می خواهد پیله ای بدور خود بتند. کرم یکه می خورد ... پیش از ان هرگز پیله نساخته...گمان می کند باید گور خود را بسازد  و اماده ی مرگ شود. هر چند از زندگی خود تا ان لحظه ناخوشنود است  ...به خدا شکوه می برد:"خدایا درست زمانی که سر انجام به همه چیز عادت کردم ...اندک چیزی را هم که دارم از من می گیری؟" خود را نا امیدانه در پیله حبس می کند و منتظر پایان می ماند. چند روز بعد...در می یابد که به پروانه ای زیبا تبدیل شده است ...می تواند به اسمان پرواز کند...و همه او را تحسین کنند...از معنای زندگی و برنامه های خداوند شگفت زده است....

" از کتاب دومین مکتوب نوشته ی پائولو کوئیلو"