من توی تاریکی نداشتم یه چراغ روشن

هنوزم تو دریای زندگی دنبال موجم

تو بزرگترین قبرستون تاریخ زنده بودنو

واسه ی ارواح سرکش از زندگی سرودن

کابوس سیاه واسه ی مرگ من سخت کوش شده

مخ من دیگه از دنیاهام مخدوش شده

پایین جاده ی بی رنگی بالا خورشید زرد

سرتو بالا بگیر تا بمیری مثل یه مرد

من همیشه تو اینه به تصویر خودم می بازم

چون اینده رو ندیدم تا به خودم بنازم

ساعت دیواری همیشه هدیه می ده به من

ثانیه ها رو تا حقیقت به رویاهام بدم

پادشاه با اون همه پول باز تو حسرت گداست

واسه من روح یه برده بزرگتر از یه خداست

پس من باید بمیرم اما هیچ وقت نمی رم از یاد

خیلی وقته دلم تنگ شده واسه رویای خواب

برده باید بمیره تا بقیه بشن ازاد...