بیا باهم سوار بالون شویم.

اوج بگیریم تا بالای بدبختی.

در آسمان نقره ایی شناور شویم.

انقدر به این آسمان خیره شویم که گردنهایمان خشک شود.

تا دیگر زیر پایمان را نبینیم.

بیا تیر اندازی تمرین کنیم.

تا نگذاریم ان کلاغ سرگردان قصه ها بالونمان را سوراخ کند...و

از اوج

به سیاهی بیافتیم...

بیا انقدر الکی الکی بخندیم که ابرها قلقلکشان بیاید...

عشق بازیشان بگیرد...

ببارند..

سیاهی را بشویند..

آخر نمی شود که لذت خوشبختی را تنها تنها چشید!

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن : چه غبار گیج کننده ایی!

پ.ن: بس کنین!...بس نیس؟